Forum citoyen sur l’UE – Le Forum en ligne

Please or Register to create posts and topics.

Les régions voulant être indépendantes devraient avoir le droit de l'être

Je suis avec attention le déroulement des événements en Catalogne. Pour moi il se passe là quelque chose d'important et j'ai mon petit avis sur la question. Pour moi chaque région se sentant 'indépendante' devrait avoir le droit de se défaire de son état. L'objectif étant bien-sûr le contentement général et d'avoir le sentiment important et nécessaire d'être représenté par des gens qui sont de votre culture,... . Bien-sûr ces mini-états qui deviendraient indépendants resteraient membre de l'union européenne, et encore bien plus qu'auparavant. Les régions ainsi créées auraient besoin d'une grande instance au dessus d'elles, que représente l'Europe. On aurait ainsi de créer une Europe toute puissante qui s'occuperait des grandes lignes tout en laissant certaines compétences aux états. Etant Belge je suis proche du problème car je vis moi-même dans un pays où deux populations complètement différentes doivent cohabiter dans le même pays (flamands et wallons), ce qui pose d'énormes problèmes communautaires qu'on pourrait résoudre de la façon que j'ai expliquée.

(François Meuwissen)

 

Je suis également avec attention le déroulement des événements en Catalogne et pour ma part je serai plus nuancé. Même si étant belge moi aussi, je partage avec vous les difficultés rencontrées dans la gestion de notre pays.

 

Cependant, si je peux entendre la soif d’ « autonomie » de certaines régions d’Europe, je constate que cela s’inscrit pratiquement toujours dans la volonté de la part des régions les plus riches de ne plus aider les régions les plus pauvres et donc un manque évident de solidarité.

 

A l’échelle de notre pays, et en poussant cette logique à l’extrême, une fois que la Flandre et que la Wallonie auront obtenues leur indépendance, les commune les plus riches de ces deux entités indépendantes  pourront à leur tour demander leur indépendance par rapport à leur région respective.

 

Où cela va-t-il s’arrêté ?   

 

L’indépendance est une utopie vendue à des populations crédules  par des politiciens en tous genres désireux de « régner sur leur petit royaume ».

 

Il est déjà devenu quasi  impossible dans un monde globalisé à un pays de la taille de l’Espagne ou de la Belgique de faire entendre sa voix, alors ne parlons pas d’une région…

 

Si d’aventure nous assistions à une multiplication de « l’indépendance » toute relative des régions les plus riches, cela les mettraient à la merci d’un pouvoir central fort, autrement dit une dictature européenne et à terme mondiale, bienvenue dans Big Brother…    

 

De voortschrijdende 'veronafhankeling' binnen een nationale staat kan een echt probleem zijn.   Dat hypothetische proces kan echter wel anders worden opgevangen.    Het federalisme in Europa kan, mede gedragen door het begrip 'multiple tiers' en respect voor diversiteit, een passend antwoord brengen.    De verschillende bestuursniveaus kunnen in dit systeem met elkaar in dialoog treden om politieke akkoorden te bereiken.    In het intergouvernementele systeem is dit dialoog enkel afhankelijk van de 'goede wil' van de natie-staten, die een dialoog kunnen weigeren.  Indien een dialoog geweigerd wordt mag men niet verschieten dat de eisen voor méér 'onafhankelijkheid' hoger worden.  Er moet dus een systeem bestaan dat zowel de letterlijke interpretatie van de wet als een politieke dialoog niet uitsluiten, namelijk federalisme.   Het proces van verzelfstandiging moet niet worden aangemoedigd, maar als het 'niet anders kan', dan moet het mogelijk zijn.    Deze verzelfstandiging vindt plaats binnen de nationale democratieën.    Europa is enkel bevoegd als dit proces niet volgens de gangbare begrippen van democratie en zelfbeschikking verloopt.   De raadpleging van het Europese Hof van Justitie over prejustitiële vragen mag niet worden uitgesloten.

Aan de andere hand is het gevaar voor 'een centrale Europese staat of een superstaat' is niet reëel.    De lidstaten zullen binnen een Europees en post-federaal besturingssysteem blijven bestaan.    Alleen zal de bevoegdheidsverdeling anders liggen.    De nationale staten zullen in ieder geval de controle over hun sociale zekerheid en de pensioenen behouden.  Interne politieke aangelegenheden blijven nationaal, op voorwaarde dat dialoog en besluitvorming tot een redelijk vergelijk komen.

Robert Verschooten

 

 

 

 

 

Eerst en vooral wil ik zeggen als Vlaming dat het fout is om het Waals-Vlaamse probleem  te verengen tot een rijke regio die niet solidaire wil zijn t.o.v. een arme regio.

Er zijn heel wat redenen die maken dat bepaalde Vlamingen onafhankelijkheid willen.

Ik wil er hier geen communautaire kwestie van maken. Dus ik ga hier niet verder op in. We kunnen misschien op een andere keer er wel over praten. Het is altijd interessant om elkaars visies te horen.

Voor alle duidelijkheid, ik ben zelf geen voorstander van een Vlaamse onafhankelijkheid! En ik heb ook Waals bloed in mijn aderen lopen (gedeeltelijk toch J)

Vandaar dat het probleem me al jaren bezighoud. Hoe kunnen we toch naar meer regionalisering gaan met behoud van de solidariteit, maar ook naar meer responsabilisering.

 

Ik ben zover gekomen dat ik er van overtuigd ben dat de problemen in België ongeveer gelijkaardig zijn als de problemen in Europa.

De begin situatie was wel verschillend. In België zijn we vertrokken van een unitaire staat (sterke nationale regering) en zijn we geëvolueerd naar meer bevoegdheden aan de regio’s. In Europa hebben we de omgekeerde beweging gedaan, en is men geëvolueerd van aparte staten naar meer bevoegdheden aan Europa. Maar bij beide hebben we het gevoel dat de democratie in gedrang komt of niet ten volle kan spelen.

 

Dus eigenlijk zijn wij bij de beide geëvolueerd naar een structuur die niet meer  aangepast is aan de huidige situatie.

Vandaar ook dat ik overtuigd ben, dat we een oplossing moeten zoeken die zowel voor Europa als voor België geld. (voor beide moeten we goede federale structuren creëren)

 

De bedoeling is om hiermee naar meer democratie te streven, door meer overleg. En daarbij moeten we respect hebben voor zowel Europa, voor de natiestaten en de regio’s. Elk niveau zou moeten mee kunnen participeren in de besluitvorming. Toch zeker in de eerste fase.

Vandaar dat ik voorstander ben voor een sterk, verkozen Europese regering. Verkozen door alle Europeanen.  Daarnaast hebben we het Europees parlement en een Europese Senaat, die op gelijkwaardige voet staan. De Europese raad zou daarvoor moeten  omgevormd  worden tot deze senaat. We krijgen dan dat de onderhandelingen gebeuren in deze Senaat door de natiestaten en niet meer zoals nu elke 3 maanden in een Europese top. In een latere fase kunnen we dan eventueel overwegen om de vertegenwoordiging te laten gebeuren door de regio’s zelf.

Op Belgisch niveau zou hetzelfde moeten gebeuren. Een sterk verkozen Belgische regering, verkozen door alle Belgen. Daarnaast hebben we het Belgisch parlement en de Belgische Senaat, met de vertegenwoordiging van de regio’s. Het is in deze Senaat waar er gesproken kan worden over de verschillende gevoeligheden van de regio’s. De vraag is alleen hoeveel regio’s we best hebben in België om een gezond evenwicht te krijgen in de debatten.

 

Het voordeel van dit alles is dat geen enkele regio naar onafhankelijkheid meer hoeft te streven. Want ze worden sowieso mee betrokken bij de besluitvorming.  In eerste fase zal België de regio’s in Europa vertegenwoordigen, in een latere fase kunnen  misschien de regio’s dit zelf doen.